Tag: France

The French Life!

the french lifeI am so happy to announce that my new website, a love song for France, is now live! At ‘The French Life’ I will be taking you on a journey into discovering all things French: from places to people! And yes…I will still be writing plenty of recipes to keep you inspired in the kitchen! I really hope to see you there!

The French Life

Please note that the name of my company is still La Douce Vie.

Coming Soon: The French Life!

french lifeI am so excited to announce that I am working on a new website — one that has been brewing in my head for the last ten years. Yes, it took me that long to realize that my true passion and calling is France. As much as I enjoy all the other facets of my career (the writing about subjects other than France, the editing and translating), I would now like to focus my journalistic endeavors on the subject I love most — France! And what an endless source of inspiration that is!
The French Life will be my creative outlet. I will write about travel, food (yes, you can still expect plenty of recipes from me!), wine, interesting products, books, art, beauty, fashion, interior design, music, events, people, and more. I am hoping to inspire you with my words and images. Because to me, that is my biggest reward.
In the coming months, you can also expect to see more France-related journalism. The last few press trips to France have resulted in a series of articles that will be published both here in the Netherlands and in the UK.
In the meantime, I hope to see you on my Instagram, Twitter and Facebook pages where I will keep you up-to-date with how things are developing. I am looking forward to having you join me on this new adventure!

Week at the French Seaside

Le Touquet-Paris-Plage is known as one of the most luxurious beach resorts in the north of France. Wealthy Parisians have beautiful summer villas there, and the resort was a favorite among people such as Serge Gainsbourg, Marlène Dietrich and Winston Churchill. One of its most famous residents today may just well be French presidential candidate Emmanuel Macron!
We fell in love with Le Touquet years ago during our first trip to the north of France, and since then, we alternate either early winter in Bourgogne or late spring in Le Touquet. Last week we had another wonderful holiday at this gorgeous coastal town. It was only five days, but it felt like so much more. We enjoyed wonderful (and not so wonderful!) French food, had the fortune of having fantastic weather (albeit a little on the chilly side), and enjoyed walks on the beach with our little digger Pastis (who gave me quite a scare when he got sand in his eyes!). Here are some snapshots of our week, for those who didn’t already see them on Instagram. PS: There are more there.
I am looking forward to going back already! Never visited? Have a look at this link:

Our ‘welcome to France’ meal has always been steak-frites. And the best we’ve ever had is served at Brasserie de la Paix in Sainte Cecile. Everything is perfect here. The wine, the desserts, the ambience!
Brasserie de la Paix, from the outside. The beach is two steps away.
Some of the seaside houses of Le Touquet. The really fancy ones on their own private little hills are about a five-minute drive from the beach and city center.
This could have been the best meal ever! We went for a drive and ended up in a coastal town called Saint-Valery-sur-Somme. There we stopped at Le Bistrot de St. Val where I started with six beautiful oysters before moving on to this sumptuous choucroute de la mer! Sauerkraut, various types of seafood and a delectable cream sauce to gloriously crown it all. The wine was gorgeous and the setting at their veranda just perfect.
After lunch, we walked through the center of town, Beautiful little French village!
Our next stop was Cayeux-sur-Mer.
Majestic views around Camiers.
On Wednesday, we visited Boulogne-sur-Mer and ate at the cozy restaurant La Pierre Chaud. Run by a friendly couple, eating at the restaurant feels like coming home after a long day at work. I started with a herring salad and my main was a traditional dish of northern France called ‘potjevleesch’, a terrine with various types of meats such as rabbit, pork, veal and chicken. I can’t even tell you how good it is — though it may not look that appetizing!
After lunch, it was time to walk off some of the calories!
Square at Boulogne-sur-Mer.
On Thursday morning, hubby and I headed for the market in Le Touquet where we enjoyed coffee and croissants in the sun! Kirstie stayed at the hotel with Pastis as markets are not all that interesting to them.
The covered part of the market is the best part! We got some bits and pieces for dinner that day, including a tasty piece of duck-pepper terrine from Prince Mulard!
And no trip to the north of France would be complete without buying a chunk of the stinkiest and tastiest of cheeses — Maroilles! Look at this beautiful cheese stand!
Our final lunch in France was at Á Table in Le Touquet’s Rue du Metz. Wonderfully cozy place. We started with this lovely goat’s cheese salad and our main was pork loin in mustard-lavender sauce! A flavor explosion! By the way, we had a pretty horrible experience at Le Matisse (where I got served the most vile Belgian endive salad) and at Au Marché (where Kirstie was served a bleeding burger and I ended up a bit sick; a shame as we loved this restaurant in the past). But we didn’t let those hiccups ruin our fun!
Our final sunset at le Touquet. Can’t wait to be back!







Het expatriëren van Dijonmosterd


FullSizeRender-1Volgens de legende ging Lodewijk XI nergens heen zonder een potje Dijonmosterd. Ook paus Johannes XXII was helemaal weg van het scherpe, gele sausje en hij nam zelfs een eigen Grand Moutardier du Pape in dienst aan zijn hof in Avignon. Toen jaren geleden President Obama een hamburger bestelde werd dat onverwacht groot nieuws op de Amerikaanse televisie want hij vroeg, tot verbazing en grote teleurstelling van menig landgenoot niet om ketchup, maar om Dijonmosterd.
Ook ik ben een groot liefhebber en heb altijd een aardige voorraad in huis. Een leven zonder goede mosterd, of erger nog: zonder Dijonmosterd is voor mij onvoorstelbaar. Saaie, dunne marinades. Geen pittige, romige vinaigrettes meer. Geen eenvoudig maar zalig smeerseltje voor het stokbrood waarmee ik gretig het laatste restje saus van een bord boeuf bourguignon schoonveeg. Geen heerlijke dip voor de blokjes Grure en plakjes saussicon sec aux noix bij de apéro. Wat mij betreft is Dijonmosterd net zo onontbeerlijk in de keuken als olijfolie en knoflook.
Het crèmige condiment behoort tot het grote Franse culinaire erfgoed en kent een geschiedenis die terug gaat naar de Romeinen. Zij waren de eersten die in de vruchtbare heuvels rond Dijon mosterdzaad hebben verbouwd, de zaden met kanonskogels gemalen en met azijn tot een kruidige pasta gemaakt. Tegen het eind van de 14e eeuw werd de kwaliteit en vervaardiging van Dijonmosterd middels een verordening gewaarborgd en werd het product de grootste trots van de hertogen van Bourgondië. Geen feestmaal ging voorbij zonder een pot op tafel.
Toch kreeg de fabuleuze mosterd pas in 1752 wereldwijd erkenning toen Jean Naigeon besloot om azijn door verjus, de most van onrijpe druiven, te vervangen. Dit zorgde voor een minder zure, romige smaak; min of meer als de mosterd die wij vandaag kennen. Alhoewel er nu toch weer azijn, of voor de betere soorten, witte wijn gebruikt wordt.
Tot mijn grote verbazing ontdekte ik echter kort geleden dat Dijonmosterd tegenwoordig helemaal niet meer uit Dijon hoeft te komen! Sterker nog, Dijonmosterd wordt nu grotendeels buiten Frankrijk gemaakt! Sinds 1937 wijst de benaming “moutarde de Dijon” niet naar de plaats van productie, maar enkel naar het recept. In feite kan Dijonmosterd dus overal ter wereld gemaakt worden. In de meeste Dijonmosterd die wel uit Frankrijk komt gebruikt men geen of weinig inheems mosterdzaad meer nu het merendeel daarvan geïmporteerd wordt uit Canada.
Echt bergafwaarts ging het pas in 2000 toen Amora-Maille, de belangrijkste Dijonmosterd fabrikant, in handen kwam van het Brits-Nederlandse concern Unilever. Twee jaar later nam de productie met 42% af en in 2008 werd zelfs besloten om de laatste mosterdfabriek in Dijon te sluiten. De volledige ‘expatriëring’ van Dijonmosterd was daarmee een feit.
Wie dus geen genoegen neemt met iets anders dan een echte Franse mosterd – van Franse bodem, gemaakt volgens de traditionele methode en met een authentiek Frans receptuur – moet niet voor Dijonmosterd kiezen maar voor “moutarde de Bourgogne”. U herkent deze mosterd aan het “IGP” (Indication Géographique Protégée) keurmerk op het etiket. Zo weet u tenminste dat het om een origineel streekproduct gaat en niet om een ‘Dijonmosterd’ uit Polen.
Voor wie het weten wil, de moutarderie van Edmond Fallot in Beaune, waar mosterdzaden nog met een molensteen gemalen worden en waar bovendien Dijonmosterd gemaakt wordt met het hoogste percentage lokaal mosterdzaad (maar liefst 55%), maakt een verschrikkelijke lekkere “moutarde de Bourgogne”.
Gepubliceerd in En Route zomer 2015