Smoked Chicken, Mozzarella and Roasted Red Pepper Quiche

chicken pepper mozzarella quiche

When you roast red bell peppers, they aquire a lovely, woodsy flavor. In this quiche, I pair freshly roasted red bell peppers with chunks of creamy mozzarella and smoked chicken breast. If you’re pressed for time, you can substitute roasted red peppers in a jar or even semi-sundried tomatoes.

*Make your crust with this recipe and follow the instructions for the filling.

Serves: 4-6

  • 1 pan (25 cm) lined with crust (homemade or store-brought)
  • 2 red bell peppers, halved and deseeded
  • 400g smoked chicken breast, in strips
  • ball of mozzarella (125g), chopped
  • 200ml crème fraîche
  • 4 eggs
  • 1 tsp dried basil
  • salt (preferably fleur de sel) and freshly-cracked pepper
  • 2 tbsps pine nuts

Set your grill to to 200°C, place the peppers on a baking tray and flatten them as much as possible. Grill them for 10-15 minutes, place them in a Ziploc bag and leave to cool. Once cooled, gently pinch off their skins and chop. Preheat oven to 200°C.  Sprinkle the bottom quiche with breadcrumbs. Divide the chicken strips, mozzarella and peppers over the quiche crust. Whisk the crème fraîche, eggs, basil and salt and pepper. Pour the filling into the crust and scatter with the pine nuts. Bake for 35-40 minutes. Check halfway through the cooking time to check that the crust is not getting to dark. Should that be the case, cover with aluminum foil. Allow to cool slightly before cutting serving.

Brillat-Savarin: Een kaas voor levensgenieters

11988456_1038275796206917_7369407547100191320_n

Koolhydraten zijn tegenwoordig taboe; eet u er teveel van dan wordt u (in willekeurige volgorde) dik, snel oud, lui en ziek. Tenminste, dat zeggen de ‘deskundigen’. Geen prettige gedachte als ik wachtend op mijn beurt bij mijn bakker in Frankrijk sta. Want ik moet bekennen dat het meestal niet blijft bij een eenzame croissant. Een knapperig stokbrood is bijna onvermijdelijk; voor later bij een heerlijk stuk kaas.
Lang voor Atkins dat deed had Jean Anthelme Brillat-Savarin (1755-1826) ook al de oorlog verklaard aan koolhydraten. In 1825 publiceerde hij een van de meest toonaangevende culinaire meesterwerken ooit, de Physiologie du goût. Op een wetenschappelijke manier en vol aforismen die soms nog steeds bekend zijn (“Zeg me wat u eet en ik zal zeggen wie u bent”), beschreef Brillat-Savarin (behalve gourmand ook jurist en politicus) de kunst van het eten en het effect van voedsel op ons lichaam. Het boek, dat een paar maanden voor zijn dood verscheen werd een regelrecht succes en is in 1987 zelfs naar het Nederlands vertaald door Wina en Han Born.
In zijn boek verafschuwde hij bloem en zetmeel en beschreef meerdere voorbeelden van mensen met obesitas, allemaal verzot op aardappels, brood, rijst en suiker. Dit wetende is het vreemd dat een met rumstroop doordrenkte taart vol koolhydraten, de Gâteau Savarin, naar hem vernoemd is.
Dat een weelderig lekkere (doch zeer vette) kaas ook zijn naam draagt, begrijp ik wel. Over kaas was Brillat-Savarin namelijk zeer te spreken: “Un repas sans fromage est une belle à laquelle il manque un oeil” (Een maaltijd zonder kaas is als een schone zonder oog) en “Le fromage est le complément d’un bon repas et le supplément d’un mauvais” (Kaas vult een goede maaltijd aan en vult aan na een slechte maaltijd).
De geschiedenis van de Brillat-Savarin kaas, die voor maar liefst uit 75% vet in de droge stof bestaat, gaat terug naar het einde van de 19e eeuw. Hij heette toen ‘Excelisor’ of ‘Délice des gourmets’ en werd voor het eerst gemaakt in Forges-les-Eaux in de Seine-Maritieme, Normandië. Zijn huidige naam kreeg de kaas pas rond 1930 van Henri Androuët, een beroemde Maître Fromager uit Parijs. Behalve in Normandië wordt de kaas tegenwoordig ook in de Île-de-France en de Bourgogne geproduceerd.
Jong smaakt deze witschimmelkaas (in het Frans, een fromage à croûte fleurie) lichtzuur en mild; je proeft noten en misschien een zweempje truffel. Gerijpt wordt hij iets zouter en pittiger. Het is een romige, smeerbare en bijna boterige tripel crème kaas, wat betekent dat er tijdens de bereiding room aan de melk wordt toegevoegd. Heel toepasselijk wordt hij soms de foie gras onder de kazen genoemd. Een kaas die je naar mijn mening verplicht met brood eet, ondanks de waarschuwingen van Monsieur Brillat-Savarin en de hedendaagse angst voor koolhydraten. Want laten we vooral niet vergeten wat hij ook schreef: “Les animaux se repaissent; l’homme mange. L’homme d’esprit seul sait manger.” (Dieren voeden zich, de mens eet. Alleen de intelligente mens weet hoe hij eet.) Met andere woorden: proef en geniet! Met mate mag alles dus tot slot dit ondeugende advies: serveer bij de Brillat-Savarin kaas behalve goed brood een glas champagne en wat zoete dadels en je hebt een waar feestmaal.

Gepubliceerd in En Route najaar 2015
12002937_745849145541661_3840637216340436446_n

Pasta Salad Niçoise

Pastasalade Nicoise met eiThis zesty salad is perfect for easy weekday lunches. And once the weather really shapes us, it would work well on a picnic, too. 

Serves: 4-6

  • 300g fusilli
  • 150g fresh green beans, trimmed and cut in half
  • 4 eggs
  • 5 tbsps olive oil
  • 2 tbsps red wine vinegar
  • 1 tsp Dijon mustard
  • 1 ½ tsp dried basil
  • salt (preferably fleur de sel) and freshly-cracked pepper
  • 1 red onion, halved and thinly sliced
  • 100g black olives
  • 100g sun-dried tomatoes, chopped
  • 2 cans of tuna in water (195g each), drained
  • fresh basil leaves

Cook the pasta according to the instructions on the package, adding the green beans in 5 minutes before the end of the cooking time. In the meantime, hardboil your eggs (8-12 minutes). Once cooked, rinse them under cold running water, peel them and let them cool. Drain the pasta and green beans, quickly rinse under cold running water and allow to drain well. In a large bowl, whisk the olive oil, red wine vinegar, Dijon mustard, basil and salt and pepper. Add the drained pasta and green beans and the rest of the ingredients. Carefully stir. Cut the eggs into sections. Transfer the salad to a serving platter and garnish with the egg.

Week at the French Seaside

Le Touquet-Paris-Plage is known as one of the most luxurious beach resorts in the north of France. Wealthy Parisians have beautiful summer villas there, and the resort was a favorite among people such as Serge Gainsbourg, Marlène Dietrich and Winston Churchill. One of its most famous residents today may just well be French presidential candidate Emmanuel Macron!
We fell in love with Le Touquet years ago during our first trip to the north of France, and since then, we alternate either early winter in Bourgogne or late spring in Le Touquet. Last week we had another wonderful holiday at this gorgeous coastal town. It was only five days, but it felt like so much more. We enjoyed wonderful (and not so wonderful!) French food, had the fortune of having fantastic weather (albeit a little on the chilly side), and enjoyed walks on the beach with our little digger Pastis (who gave me quite a scare when he got sand in his eyes!). Here are some snapshots of our week, for those who didn’t already see them on Instagram. PS: There are more there.
I am looking forward to going back already! Never visited? Have a look at this link:

IMG_5621

Our ‘welcome to France’ meal has always been steak-frites. And the best we’ve ever had is served at Brasserie de la Paix in Sainte Cecile. Everything is perfect here. The wine, the desserts, the ambience!

IMG_5637

Brasserie de la Paix, from the outside. The beach is two steps away.

IMG_5665

Some of the seaside houses of Le Touquet. The really fancy ones on their own private little hills are about a five-minute drive from the beach and city center.

IMG_5740

This could have been the best meal ever! We went for a drive and ended up in a coastal town called Saint-Valery-sur-Somme. There we stopped at Le Bistrot de St. Val where I started with six beautiful oysters before moving on to this sumptuous choucroute de la mer! Sauerkraut, various types of seafood and a delectable cream sauce to gloriously crown it all. The wine was gorgeous and the setting at their veranda just perfect.

IMG_5745

After lunch, we walked through the center of town, Beautiful little French village!

IMG_5761

Our next stop was Cayeux-sur-Mer.

IMG_5828

Majestic views around Camiers.

IMG_5841

On Wednesday, we visited Boulogne-sur-Mer and ate at the cozy restaurant La Pierre Chaud. Run by a friendly couple, eating at the restaurant feels like coming home after a long day at work. I started with a herring salad and my main was a traditional dish of northern France called ‘potjevleesch’, a terrine with various types of meats such as rabbit, pork, veal and chicken. I can’t even tell you how good it is — though it may not look that appetizing!

IMG_5851

After lunch, it was time to walk off some of the calories!

IMG_5861

Square at Boulogne-sur-Mer.

IMG_5907

On Thursday morning, hubby and I headed for the market in Le Touquet where we enjoyed coffee and croissants in the sun! Kirstie stayed at the hotel with Pastis as markets are not all that interesting to them.

IMG_5910

The covered part of the market is the best part! We got some bits and pieces for dinner that day, including a tasty piece of duck-pepper terrine from Prince Mulard!

IMG_5912

And no trip to the north of France would be complete without buying a chunk of the stinkiest and tastiest of cheeses — Maroilles! Look at this beautiful cheese stand!

IMG_5919

Our final lunch in France was at Á Table in Le Touquet’s Rue du Metz. Wonderfully cozy place. We started with this lovely goat’s cheese salad and our main was pork loin in mustard-lavender sauce! A flavor explosion! By the way, we had a pretty horrible experience at Le Matisse (where I got served the most vile Belgian endive salad) and at Au Marché (where Kirstie was served a bleeding burger and I ended up a bit sick; a shame as we loved this restaurant in the past). But we didn’t let those hiccups ruin our fun!

IMG_5944

Our final sunset at le Touquet. Can’t wait to be back!

 

 

 

 

 

 

1 2 3 4 5 81